บทที่ 89 .

ร่างใหญ่กำยำเดินไหล่ห่อเข้ามาในบ้านกลางป่าที่เคยมีเจ้าหล่อนเดินถือไม้กวาดรอบบ้าน ดวงตาคมแดงก่ำพร่ามัวไปด้วยน้ำตา เขากลับมาทิ้งตัวลงบนที่นอนด้วยชุดผ้าปูลายใหม่ไร้เรื่องราวอดีตทว่าในหัวกลับไม่สามารถเอาเรื่องใหม่มาปูทับแทนที่เธอได้เลย

เลอสรรนอนคว่ำใบหน้าปล่อยให้น้ำตาอาบหมอน หยดแล้วหยดเล่า..

..รู้อย่างน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ